sábado 16 de enero de 2010

Una,..que son dos,..que son tres,...


UNO

Uno busca lleno de esperanzas
el camino que los sueños
prometieron a sus ansias.Sabe que la lucha es cruel y es mucha
pero lucha y se desangra
por la fe que lo empecina...
Uno va arrastrándose entre espinas
y en su afán de dar su amor
sufre y se destroza hasta entender
que uno se ha quedao sin corazón...
Precio de castigo que uno entrega
por un beso que no llega
a un amor que lo engañó...
¡Vacío ya de amar y de llorar
tanta traición!

Si yo tuviera el corazón...
(El corazón que di...)
Si yo pudiera como ayer
querer sin presentir...
Es posible que a tus ojos
que me gritan tu cariño
los cerrara con mis besos...
Sin pensar que eran como esos otros ojos,
los perversos, los que hundieron mi vivir.
Si yo tuviera el corazón...
(El mismo que perdí...)Si olvidara a la que ayer
lo destrozó y... pudiera amarte..
me abrazaría a tu ilusión
para llorar tu amor...

Pero, Dios te trajo a mi destino
sin pensar que ya es muy tarde
y no sabré cómo quererte...
Déjame que llore
como aquel que sufre en vidala tortura de llorar su propia muerte...
Pura como sos habrías salvado
mi esperanza con tu amor...
Uno está tan solo en su dolor...
Uno está tan ciego en su penar....
Pero un frío cruel
que es peor que el odio
-punto muerto de las almas,
tumba horrenda de mi amor-
maldijo para siempre y me robó...
toda ilusión...

Ana no canta, recita con melodía impecable esta canción. Todas las pulgas coincidimos en que es, entre todas, la canción con la letra más complicada. Y Ana lo consigue. Porque ella siempre da lo máximo.

3 comentarios:

Anónimo dijo...

A verdade é que mirar esta foto paréceme algo incrible,xa está aquí, cheo de maxia e emoción coma o noso circo, ale-hop!!..eu dando voltas e reviravoltas...ale-hop!!
Un bico.

AnonimAna

Fernando dijo...

Outra verdade é que Ana Area canta esta canción como unha verdadeira tanguista, con pasión, con desgarro, con....
Despois, volve á súa vida e tamén poñendo no asador, unha vez mais, os seus sentimentos, cunha alegría sen igual, colle a Max no seu colo e sae unha foto como esta.
Preciosa Ana,, precioso Max, preciosa foto.

Adiante pulguiñas, adiante pulgóns

Ana Gesteira dijo...

E mirando agora esta foto, parece que pasaron mil anos!!! Con Max xa correndo pola casa....qué rápido crecen as pulguiñas!!